“Oğlumun hayalleri büyüktü; düğününe sadece beş ay kalmıştı….Adalet yerini bulsun istiyoruz”
KKTC Trafik Kazası Mağdurları platformunda birleşen anneler “adalet” istiyor.
Meryem Gezici trafik kazasında evladını kaybeden annelerden sadece biri …Sesini duyurmaya çalışıyor. Benzer acıların yaşanmaması için adalet arayışını sürdürüyor ve KKTC Trafik Kazası Mağdurları grubu ile mücadele vermeye devam ediyor.
“Evlatlarımızı toprağa verdik, katilleri sokakta görmek istemiyoruz…”
Özellikle alkollü veya uyuşturucu etkisiyle araç kullanan sürücülerin yol açtığı ölümlerde, zanlıların kefaletle serbest bırakılmasını eleştiren acılı anne Meryem Gezici, sosyal medya paylaşımlarında, “Evlatlarımızı toprağa verdik, katilleri sokakta görmek istemiyoruz… Bir annenin gözyaşı, bir evladın hayatının bedeli para olamaz” sözleriyle tepkisini gösteriyor.
Uzayan mahkeme süreçleri ve iyi hal indirimleri can yakıyor!
Uzayan mahkeme süreçleri ve iyi hal indirimi gibi uygulamaların acılarını katladığını belirten Meryem Gezici, “Geciken adalet adalet değildir… Evlatlarımız için adalet istiyoruz” ifadelerini kullandı.
Meryem Gezici’nin oğlu Rıfat için yazdığı yazı şöyle:
“Canım Oğlum Rıfat…
Sen, 25 yaşında pırıl pırıl bir gençtin. Okulunu birincilikle bitirdin, insanlara şifa dağıtmayı seçtin. Hemşire olarak göreve başladın, önünde parlak bir gelecek vardı. Hayallerin büyüktü; düğününe sadece beş ay kalmıştı. Ama bir sürücünün sorumsuzluğu, dikkatsizliği, umursamazlığı seni bizden kopardı.
Sen sadece benim evladım değildin… Üç çocuğumun en zekisi, en kıymetlisi, gururumdun. İnsanlara yardım etmeyi, hayvanlara sevgini göstermeyi kendine görev bildin. Motosiklet camiasında dostluğunla, samimiyetinle herkesin gönlünde taht kurdun. Elini attığın her işte başarıya ulaştın, tertemiz kalbinle herkese örnek oldun.
Kardeşlerin için ise bambaşka biriydin. Engelli kız kardeşine şefkatin, sabrın, sevgin tarifsizdi. Onun yanında adeta bir koruyucu melek gibiydin. Abinle arkadaş gibiydin; sırdaş, yol arkadaşı, can dostuydun. Şimdi her birinin yüreğinde onarılmaz bir boşluk, derin bir özlem kaldı.
Ve biz, evladını toprağa vermiş bir aile, ikinci kez aynı acıya mahkûm edildik. Çünkü seni bu hayattan koparan katil, kefaletle serbest bırakıldı! Evladını mezara koyan bir anne, nasıl olur da katilin özgürlüğünü seyretsin? Bu mu adalet? Bizim yaramız kanarken, sorumlu olanın elini kolunu sallayarak gezmesi, canımızı bir kez daha dağladı.
Ben bir anneyim… Evladımın mezarına her gidişimde içimden adalet çığlığı yükseliyor: Rıfat’ın hayatı bu kadar ucuz muydu? Bizim gözyaşlarımız, bizim acımız, bizim kaybımız neden bu kadar değersiz görüldü?
Ben bu dünyadan göçüp gidene kadar, oğlumun hakkını aramaktan asla vazgeçmeyeceğim. Katilin adalet önünde hak ettiği cezayı alması için sesimi duyuracağım. Bu sadece Rıfat için değil, yarın başka evlatların da aynı sorumsuzlukla hayattan kopmaması için.
Rıfat’ım… Sen bizim gururumuz, kalbimizin ışığısın. Yarım kalan hayallerini biz yaşatacağız. Seni unutturmayacağız. Senin için, adalet için, hakkın için mücadele edeceğiz.
Adalet istiyorum! Evladım için, Rıfat’ım için adalet istiyorum!”
